Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

'Ατιτλο

άδενδροι
Χωρίς ένα φύλλο και δεν ειν’φθινόπωρο
άνυδροι
χωρίς στάλα μυρωδικό
σου γνέφουν κι ανθρώποι και πρέπει να μιλάς
όσο γνωρίζουν τις λέξεις σου


ή μένουν οι πληγές που σε ενώνουν
και κάνει ξεχασμένες φωνές να σε ψάχνουν
εκείνοι οι παλιοί μου φίλοι που αγαπούν
που μ αγαπούν μες τη σιωπή
στων χρόνων τις πληγές στην πλάτη
σιωπή
Το βράδυ να, πέφτει
κι η ψυχή τραμπαλίζεται σε μια στιγμή



βρυξέλλες, 6.04.012