Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Τιμής ένεκεν

Στο κο Σαραντάρη

Και πως θα ζήσουμε λοιπόν χωρίς τα πέλαγα.

Γιατί για τους βαρβάρους
τους αφήσαμε πλάι σε ένα λιμανάκι.
πίνανε μπουκάλια τσίπουρο και τραγουδούσανε
τους άκουγα από μακριά όσο απομακρυνόμουνα
περπατώντας στ’ακρογυάλι.

Κι η θάλασσα στ’αριστερά μου κι εγώ να σκουντουφλάω βότσαλα.
Στη μέση του δρόμου, ο ήλιος ακόμη έλαμπε λίγο,
σε είδα να με περιμένεις,
προχωρώ με βήμα ταχύ για να σε συναντήσω.

Κι έτρεξες κι εσύ σε μένα.


10.12.09

Δεν υπάρχουν σχόλια: