Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Tα δάκρυα

Κλαίνε τα δέντρα
Αυτά που αγγίζουν παθιασμένα το χιόνι
Φυσάει κι ένας αέρας.
Σφίγγουν τα μάτια τους και κλαίνε
Με τους παλμούς της ζωής που κυλάνε μέσα τους
κρατώντας τη ζέστη απ’το χιόνι
κρατιούνται όρθια
και στον άνεμο και στο χιόνι.
Στάζουν δάκρυα.
Που χάνεται η αγιοσύνη μαρτυρούν,
κι όταν χάνεται κι η αγάπη
αντικρίζουν τα ξεραμένα φύλλα
που έχουν χαθεί.
Κλαίνε γι αυτά.



19.12.2009

2 σχόλια:

Hypatia είπε...

έχω μιαν σημαντική παρατήρηση: το μυαλό σου και κατ' επέκτασιν οι αισθήσεις, οι συναισθήσεις, οι σκέψεις και τέλος οι λέξεις μοιάζουν με την ανατομία και τη φυσιλογία του σώματος σου. ο ιπποκράτης διέκρινε τη μελαγχολία, τη χολερικότητα, την αιματικότητα και την φλεγματικότητα. εσύ ανήκεις σε μια αλλιώτικη: την αλμύρα

[στη δική μου, τουλάχιστον, "δίαιτα" (με όλη την ετυμολογία της λέξης)είναι ο που πολύ χρειάζομαι]

Hypatia είπε...

σε σχολιασμό παράλληλα των:

"Το μανιτάρι"

&

"Τρικυμία"