Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Περιπολικά

Ψίθυροι δεν ήταν.
Ήταν θορυβώδης σειρήνες.

Κάνεις ότι δεν τις ακούς.

Μπορεί και να φώναξες ακόμη πιο δυνατά
και να έκλεισες τα αυτιά σου.

Ακούστηκαν ξανά.

Προσπαθείς να πείσεις για την απουσία τους.
Τα μάτια σου έχουν γίνει κόκκινα από την πίεση
και οι φλέβες του λαιμού σου τεντώνονται.

Φωνάζεις για να με πείσεις
ότι σειρήνες δεν υπάρχουν.

Η φωνή σου υπερκαλύπτει κάτι,
όχι το γεγονός.

Η γειτονιά γίνεται μπλε από τα φώτα.
Ο ήχος γίνεται εκκωφαντικός.
Τα περιπολικά πλησιάζουν.


Δεν είναι περιπολικά.
Είναι σειρήνες από πρωινά ασθενοφόρα.

Κάποιος μου είπε να κάνω μια ευχή για κάθε ψυχή
που πολεμά να μείνει στη ζωή.

Αυτό κάνω.





23.03.010

Δεν υπάρχουν σχόλια: