Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πέτρες

Οι λιαχτίδες,
το φως του ήλιου,
καλοκαίρι που ζέστανε τη καρδιά μου
τα κλείδωσα μαζί με τη θάλασσα μέσα μου,

Τα τραγούδια που σιγά τραγουδούσα
τις φράσεις,
τις λέξεις τούτες,
τα όνειρά μου.

Ποια απ’όλα να αγγίξουν μνήμες.
Ο χρόνος κυλάει και χάνεται.
Κι οι μέρες εκείνες,
τα λόγια που ήχησαν,
και δεν επιστρέφουν.

Κείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Που δεν τα είπες και γι αυτό δεν τ’άκουσα.

Σκύβοντας το κεφάλι,
προχώρησα.
Είχα χρόνια πια σταματήσει να μιλάω.
Μέσα στη σιωπή κρύφτηκαν ηλιαχτίδες και η θάλασσα μου.



3.05.010

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Τέλειο. Από τα καλύτερο -αν όχι το καλύτερο- που έχεις δημοσιεύσει ή έστω έχω διαβάσει εγώ. Λιτό, μεσ΄το νοημάτων και συναισθημάτων, παίζει με τη γλώσσα και τη σχηματοποίηση των στίχων... Τέλειο. Εικόνες, λέξεις όλα σε μία αρμονία με τους ήχους και το συναισθηματισμό και τον αισθησιασμό.