Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Όχι άλλα μοιρολόγια

Με σκοτώνουνε μάνα μου
Κάθε που σέρνομαι
Δεν πέθαναν εκείνοι για μένα
Εμένα μου ζητάνε να πεθάνω γι αυτούς

Κι εγώ πέθανα μάνα μου
Πέθανα κι ακόμη ζω

Με λίγες σπίθες σιωπής που μ’απομένουν φωνάζω
Εδώ είμαι. Δυνατά.
Ακόμη εδώ. Ζωντανή κι όρθια.
Πόδια στη γή γαντζωμένα.
Και χέρια μαγκωμένα στ’αστέρια, πάνω απ τα σύννεφα
Αστέρια τα χέρια, με σύνεργα τον ουρανό

Και λυσσάν τα δόντια μου και τρίζουνε,

Και λεν πέθανα μάνα μου,
Νομίζουν πως πέθανα.
Μα είμαι ακόμη ζωντανή.





Βρυξέλλες, Δεκέμβριος 2010

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Στο στόχαστρο έβαλαν κι εσένα, αλλά εσύ τουλάχιστον τα καταφέρνεις ακόμα...