Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Στο σταθμό το τρένο



¨για όσα δεν τελείωσαν και δεν θα τελειώσουν ποτέ ¨

Άννα Κοκκινίδου


Με κάποιες κουβέντες,
Με βήματα κουρασμένα,
Από τη φωτιά κι από σιωπή
βαθιά στο χώμα μου

Με νύχτες στυφές,
Παγωμένα σεντόνια,
Στη σκόνη
Παγωμένα χέρια τα χέρια μου,
Πέφτουν τ’άστρα και πνίγονται
στη θάλασσα σβήνουν,

Σημαίες κυματίζουν
και αίμα στο σώμα μου,
όλες μου οι πληγές,
τα χέρια μου,

Με όσο φως μπορούν ακόμη να σηκώσουν επάνω τους,
Σ’αγαπώ.




Βρυξέλλες, 14.02.011

2 σχόλια:

Annouka είπε...

Σταυρούλα μου γλυκύτατη, να καταφέρουμε να παραμείνουμε πάντα έτσι...Αυτό εύχομαι, όση κούραση κι αν υπάρχει! Εύχομαι καλή μας τύχη στον έρωτα και σε όλα, και θα μαι πάντα φίλη κοντά σου!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ ωραίο.

σ.σ. Θέλω να μου στείλεις ένα mail να σου κάνω μία πρόταση (όχι γάμου) καλλιτεχνική...