Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Φεγγαράδα

Οι στάλες είναι σαν το σώμα μου,
η γη μου
σαν μαντεμένια τα μαλλιά μου
τα μάτια μου κρυστάλλινα

ανθρώπινα από τα χέρια μου
η αγάπη

ο εραστής μου ξεχάστηκε,
- σεργιανίζει ανέμελα
και ήσυχα στον πόθο.

με πιάνουν τα γέλια,
ρέουν ποτάμια οι αχτίδες,

με θήλασαν μια νύχτα με φεγγάρι
έτσι έμαθα να ταξιδεύω στον ήλιο σου
έκτοτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: