Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Μόνο χέρια

Τώρα που είμαι εδώ δικιά σου,
Τώρα που δεν έχω πια φτερά,
Μόνο χέρια.
Δες.

Σκόνη που δεν έχει φύγει απ’τους ώμους μου
πετάω,
ήταν ήδη τόσο μεγάλο το ταξίδι.

Οπως κι αν έφτασα μη με παρεξηγείς,
έφτασα,
όρθια ακόμη,
ζωντανή.

Γεμάτη δάκτυλα.

Εμαθα λοιπόν πως ν’αγαπάω.



3.09.010

1 σχόλιο:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Πολύ καλή γραφή,
τρυφερή και ώριμη!

Χαιρετώ Σε, Σταυρούλα!!!